ŁUCZANOWICE

Cmentarz Kalwiński

Cmentarz Łuczanowicki Znajduje się w północno-zachodnim krańcu wsi, na wzgórzu, w kępie drzew. Jego środkową część stanowi tzw. Kopiec lutrów, wysoki na ok. 4 m. , kryjący komorę grobową Zeleńskich, zaprojektowany przez pułkownika Marcjana Żeleńskiego w połowie XVIII w. Na kopcu stoi pięciometrowej wysokości obelisk, wykonany z kamienia ciosowego, na którego szczycie umieszczona jest również kamienna urna. Wokół kopca zachowało się kilka nagrobków: klasycystyczny sarkofag Ludwika Dębickiego ( syna), oficera wojsk polskich, postument z kolumną , na której umieszczona jest urna-grób Ludwika Dębickiego ( syna), autora książki o Powstaniu Listopadowym, zmarłego w 1843 r., groby Joanny Aramowej i Karoliny Kempińskiej. Kilka cennych nagrobków nie posiada napisów, na jednym z nich umieszczony jest drewniany, rzeźbiony krzyż, wsparty na drewnianej kolumnie. Kilka lat temu cmentarzyk został odrestaurowany ( m. in. Z powrotem ustawiono na kopcu obelisk, który się przewrócił w 1972 r.)

Dwór

Dwór Łuczanowicki W 1787 roku wybudowano barokowo - klasycystyczny dwór. Był to budynek modrzewiowy, otynkowany, parterowy, posiadał rzut prostokątny. Układ wnętrza był dwutraktowy, mansardowy dach pokryty był gontem. W 1953 r. rozebrano go ze względu na bardzo zły stan. Obecnie stojący dwór został zaprojektowany w 1902 r. przez Tadeusza Stryjeńskiego dla hr. Władysława Mycielskiego. Był on połączony ze starym dworem jednym skrzydłem. Jest to budynek klasycystyczny, piętrowy, zbudowany z cegły i z piaskowca, ze ścianami zewnętrznymi zdobionymi zendrówką. Od frontu, nad głównym wejściem zachował się herb rodziny Mycielskich. Aktualnie w dworku mieści się kaplica, świetlica i mieszkania prywatne. Wewnątrz zachowały się stare piece kaflowe, posadzki i kafelki w łazienkach - resztki oryginalnego wyposażenia. Cały zespół pałacowy pierwotnie otoczony był parkiem w stylu angielskim. Znajdowały się w nim dwa stawy i rosły rzadkie gatunki drzew. Park zachował się we fragmentach. (ŁK)